καλές συνήθειες

καλές συνήθειες

Κάθε πρωί και βράδυ πλένεις τα δόντια σου. Είναι μια συνήθεια πια. Ίσως να μην ήταν τόσο δυνατή συνήθεια όταν ήσουν πέντε ετών και οι γονείς σου σε κυνηγούσαν για να τα πλύνεις, όμως τώρα δεν μπορείς αν δεν το κάνεις. Μερικές φορές ακόμα μπορεί να βαριέσαι αλλά και πάλι περισσότερο σε ενοχλεί η αίσθηση του να μην το κάνεις παρά το νυσταγμένο ξεβόλεμα του να πάρεις την οδοντόβουρτσα. Σου έχει γίνει συνήθεια.

Στη δουλειά ενός ελεύθερου επαγγελματία ή ενός πωλητή, το να αναπτύξει τις δικές του «καλές συνήθειες» είναι ζωτικής σημασίας, διότι τα νούμερα και το εισόδημα θα έρθουν μόνο αν εκείνος πάρει την «ιδιοκτησία» της δουλειάς του και εργάζεται συστηματικά και με διάρκεια, πατώντας ο ίδιος το «γκάζι», χωρίς να επηρεάζεται από εξωγενείς παράγοντες ή απογοητεύσεις.

Ποιές είναι αυτές οι «καλές συνήθειες»; Όλες αυτές οι ενέργειες που κάνουν τη στατιστική να δουλεύει για εμάς και να μας φέρνουν νούμερα: Κάνω τηλέφωνα, γνωρίζω κόσμο, ζητάω συστάσεις, βλέπω πελάτες, βλετιώνω τις δεξιότητές μου. Προσοχή όμως! Αυτά χρειάζονται να γίνονται σε καθημερινή βάση. Επίσης, χρειάζεται να κάνουμε όλες τις ενέργειες και όχι να επιλέγουμε αυτές που μας ξεβολεύουν λιγότερο. Αλλιώς η μόνη συνήθεια που χτίζουμε είναι αυτή της αναβλητικότητας, των δικαιολογιών (σήμερα είχα εκπαίδευση, άρα δεν κάνω τηλεφωνήματα) και της αστάθειας και γινόμαστε επιρρεπείς στην απογοήτευση. Αντιθέτως, αν κάθε μέρα τηλεφωνούμε, βλέπουμε πελάτες και γνωρίζουμε κόσμο, τότε σε κάποιο διάστημα έχουμε ξεπεράσει το πρώτο στάδιο του ξεβολέματος, έχουμε νικήσει το άγχος και σταδιακά οι υγιείς συνήθειες έχουν γίνει τόσο ισχυρές, που πλέον δε χρειάζεται να καταβάλλουμε προσπάθεια. Έχουν αυτοματοποιηθεί και μας είναι πιο δύσκολο να λειτουργήσουμε χωρίς αυτές.

Ένα σημείο που χρειάζεται προσοχή είναι η ερμηνεία της κόπωσης, όταν εργαζόμαστε. Λειτουργεί σαν τις δίαιτες! Ξεκινάμε αποφασιστικά και σε δύο μέρες θεωρούμε πως έχουμε κουραστεί πολύ και δικαιούμαστε ένα σοκολατένιο διάλειμμα. Και δυο βδομάδες αργότερα, είμαστε βέβαιοι πως η δίαιτά μας είναι μάταιη, καθώς η πλασματική μας αντίληψη είναι πως προσπαθήσαμε τόσο πολύ και δεν υπήρξε αποτέλεσμα.

Σε οποιοδήποτε πεδίο ανθρώπινης δραστηριότητας, ποτέ δεν ήρθε ένα καλό αποτέλεσμα χωρίς συνέπεια, συνέχεια και αποφασιστικότητα.

Για να μην ζούμε λοιπόν σε μία πλάνη και η πραγματική μας προσπάθεια απέχει από την προσπάθεια που νομίζουμε ή νιώθουμε πως καταβάλλουμε, χρειάζεται να έχουμε ένα ημερήσιο πρόγραμμα, καταρτισμένο με βάση συγκεκριμένους στόχους για κάθε μία απο τις«καλές συνήθειες», το οποίο μάλιστα σε εβδομαδιαία και μηνιαία βάση να επεξεργαζόμαστε ώστε να βλέπουμε τα πραγματικά μας στατιστικά.

Η παραπάνω διαδικασία ανάπτυξης «καλών συνηθειών» παρότι φαντάζει κοπιαστική – όπως κάθε διαδικασία αλλαγής στη ζωή μας – όμως έχει ένα πλεονέκτημα: μας αναπτύσσει ως επαγγελματίες, ενισχύει τη νοοτροπία μας μας βοηθά να εστιάζουμε σε όσα είναι στον δικό μας έλεγχο και τελικά βελτιώνουν το εισόδημά μας. Την προσπάθεια ούτως ή άλλως την κάνουμε. Αυτό που διαφέρει είναι το τελικό αποτέλεσμα και αυτό είναι που τελικά αξίζει τον κόπο!

 

social profile

+30 6977 260 101

 |   linkedin   |  twitter  |  you tube  |  facebook page instagram  |

αξιοποιούμε το video conference

σε όλες τις »πλατφόρμες»αφήστε το τηλέφωνό σας για να σας καλέσουμε.

Πωλήσεις ή ελεύθερο επάγγελμα χωρίς πρόγραμμα δεν γίνεται!

Όταν μπαίνουμε στο αυτοκίνητό μας υπάρχει περίπτωση να μην ξέρουμε που θέλουμε να πάμε; Εκτός και αν περνάμε μια συναισθηματική ένταση και θέλουμε απλώς να οδηγήσουμε, σε όλες τις άλλες περιπτώσεις πάντα γνωρίζουμε που θέλουμε να πάμε.

Κάθε φορά που μπαίνουμε στο αυτοκίνητό μας γνωρίζουμε 3 βασικά πράγματα:

1. Πού θέλουμε να πάμε.
2. Ποια διαδρομή θα ακολουθήσουμε.
3. Για ποιο λόγο θέλουμε να φτάσουμε στον προορισμό μας.

Η απλή αυτή πράξη μας λοιπόν, διέπεται από λογική και τη γνώση των τριών παραπάνω πραγμάτων. Γιατί γνωρίζουμε πως αν δεν υπάρχουν τα παραπάνω, τότε θα κάνουμε άσκοπους κύκλους. Και ενώ σε κάτι τόσο απλό όσο η μετακίνησή μας λειτουργούμε λογικά και δομημένα, εντούτοις, στη δουλειά μας ειδικά όταν αυτή έχει χαρακτηριστικά ελεύθερου επαγγέλματος πολλές φορές λειτουργούμε ανοργάνωτα και παράλογα.

Για να υπάρξει αποτέλεσμα στο ελεύθερο επάγγελμα, χρειάζεται οπωσδήποτε να κινηθούμε πάνω στους προαναφερθέντες 3 άξονες:

1. Ποιος είναι ο στόχος μου; Χρειάζεται επιτακτικά να έχω συγκεκριμένους, μετρήσιμους, ρεαλιστικούς στόχους, με προθεσμία.

2. Χρειάζεται να έχω ένα σχέδιο για να τον υλοποιήσω. Δεν περιμένω τη Δευτέρα το πρωί για να σκεφτώ ποια τηλέφωνα θα κάνω ή για να οργανώσω το πρόγραμμα της εβδομάδας μου. Αυτό το έχω ήδη κάνει και είναι έτοιμο το αργότερο την Κυριακή το βράδυ, ώστε να μην χάνω παραγωγικές ώρες της ημέρας για διαδικαστικά θέματα. Επίσης, προγραμματίζω τις ρουτίνες μου, δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο θα κάνω τις ενέργειές μου. Για να μένουμε στο πλάνο, αυτό χρειάζεται να είναι γραπτό, ώστε εμείς απλώς να το εκτελέσουμε. Και γιατί να το κάνουμε έτσι; Η αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι για διάφορους λόγους έχουμε μια ροπή προς την αναβλητικότητα και το μυαλό μας όταν δουλεύει χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα και σχέδιο, έχει μεγάλο ταλέντο στο να μας παρουσιάζει λογικές και πειστικές δικαιολογίες για τις οποίες «δεν μπορώ να κάνω αυτή τη στιγμή εκείνο το τηλέφωνο» κτλ.

3. Για να τα κάνουμε όλα αυτά, χρειάζεται κάτι να μας παρακινεί. Άλλες φορές η ύπαρξη και μόνο συγκεκριμένων στόχων αρκεί. Συχνά όμως, ο στόχος χρειάζεται να έχει ένα «συναισθηματικό φορτίο» το οποίο θα μας βοηθήσει να νικήσουμε την αναβλητικότητα, να ξεπεράσουμε την απογοήτευση και τα άλλα εμπόδια. Χρειάζεται λοιπόν να ξέρουμε και να θυμίζουμε στον εαυτό μας τα «γιατί» μας.

Ας είμαστε λοιπόν πρακτικοί! Βάλε στόχους. Κάνε ένα γραπτό πρόγραμμα, συγκεκριμένο ώστε να μην μπορείς να ξεγελάσεις τον εαυτό σου. Και θύμισε ή βρες τους λόγους για τους οποίους αξίζει να το πετύχεις.

Και αν σκέφτεσαι ότι αυτή η διαδικασία είναι κουραστική ή καταπιεστική, θυμήσου πως η αίσθηση ματαίωσης ενός στόχου μας και η συνεχής έννοιες των «εκκρεμοτήτων» και των ανολοκλήρωτων προσπαθειών μας είναι πολύ πιο στρεσογόνα και κουραστική.

Καλή, οργανωμένη και δημιουργική εργασία λοιπόν!

Διεκδικητική επικοινωνία (assertiveness).

Μαθαίνω πώς να διεκδικώ αποτελεσματικά στις συνεργασίες και τη ζωή μου
Στην πρώτη εταιρεία που είχα εργαστεί, υπήρχαν ταμπελάκια σε όλα τα γραφεία που έγραφαν “In business you don’t get what you deserve. You get what you negotiate” («Στις επιχειρήσεις δεν παίρνεις αυτό που αξίζεις, αλλά αυτό που διαπραγματεύεσαι»).

Μου είχε φανεί σκληρό και κυνικό, όμως σύντομα η ίδια η ζωή μου έδειξε πως καλώς ή κακώς, αυτοί είναι οι όροι που παίζει και εκείνη. Ο τρόπος που επικοινωνούμε με τους συνεργάτες και τους άλλους ανθρώπους στη ζωή μας και ο τρόπος που διεκδικούμε αυτό που θέλουμε, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τα αποτελέσματα που έχουμε.

Α. Χρειάζεται να διεκδικούμε

Συχνά αμελούμε να διεκδικήσουμε τις επιθυμίες μας ή τις ανάγκες μας. Για παράδειγμα σε μια διαδικασία πώλησης, χρειάζεται να προβούμε στο κλείσιμο και στην τελική μας πρόταση και να προτείνουμε να «το στέλνω λοιπόν στο ταμείο», ή «προχωράμε λοιπόν στην εξασφάλισή σου για όσα μου είπες ότι σε ανησυχούν». Ή στη συνεργασία μας με τους συνεργάτες μας, μερικές φορές ξεχνάμε να πούμε ότι «χρειάζομαι αυτό το report μέχρι αύριο στις 11.00 και είναι πολύ σημαντικό να το έχω εγκαίρως». Για να μη μιλήσουμε για την προσωπική/οικογενειακή ζωή μας, όταν αμελούμε να ζητήσουμε π.χ. «θέλω να τακτοποιείς τα ρούχα σου όταν επιστρέφεις στο σπίτι», ή «θέλω όταν επιστρέφω στο σπίτι να έχω ένα τέταρτο μόνος/η ώστε να ηρεμήσω μετά από την ένταση της ημέρας».

Όταν όμως δεν εκφράζουμε τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας, στο μυαλό μας αυτές φωνάζουν, όμως το άτομο που είναι ο αποδέκτης δυστυχώς δεν έχει ιδέα γιατί κανείς δεν του το έχει πει. Και εμείς θεωρούμε αυτονόητα πως οφείλει να αντιληφθεί την ανάγκη μας. Όμως η πραγματικότητα μας δείχνει πως, όσο και αν το θεωρούμε αυτονόητο, αυτό απλώς δεν συμβαίνει.

Β. Όταν δε διεκδικώ υπάρχουν συνέπειες

Όταν δε διεκδικούμε από τους άλλους υπάρχουν συνέπειες τόσο στα αποτελέσματά μας (πωλήσεις που δεν έγιναν, δυσλειτουργικές συνήθειες που διαιωνίζονται, χάνουμε ευκαιρίες επειδή κανείς δεν γνώριζε τη θέση ή την ύπαρξή μας) όσο και εσωτερικά καθώς συσσωρεύουμε ένταση. Θυμώνουμε, απογοητευόμαστε ή αγχωνόμαστε επειδή δε συμβαίνει αυτό που χρειαζόμαστε, επειδή οι συνεργάτες μας δε σέβονται τις ανάγκες μας, ενώ εμείς οι ίδιοι ποτέ δεν τους το έχουμε εκφράσει. Και συνήθως όταν η ένταση αυτή συσσωρεύεται, κάποια στιγμή ξεσπάει είτε με θυμό είτε με θλίψη, είτε με μια απογοήτευση που μας κάνει να τα παρατήσουμε ή να υπολειτουργούμε.

Γ. Διεκδικητικότητα (assertiveness) δε σημαίνει επιθετικότητα ή αγένεια

Υπάρχει μια παρανόηση, πως διεκδικώ σημαίνει, εισβάλλω στον προσωπικό χώρο του άλλου και απαιτώ, ενίοτε και με αγενή τρόπο. Η έννοια της διεκδικητικότητας (assertiveness) δεν έχει σχέση με αυτό. Διεκδικώ στη γλώσσα της ψυχολογίας και της επικοινωνίας σημαίνει «εκφράζω τις επιθυμίες μου με σεβασμό και γνωρίζοντας πως το άλλο άτομο μπορεί να επιλέξει να μην συμμορφωθεί με αυτό που του ζητάω». Οι λέξεις κλειδιά εδώ είναι ο σεβασμός και η αποδοχή πως η επιθυμητή έκβαση δεν είναι εγγυημένη. Αντιθέτως, η επιθετική και χωρίς σεβασμό επικοινωνία, τραυματίζει τις σχέσεις μας και μειώνει τα αποτελέσματά μας. Το πώς μπορώ στην πράξη να επικοινωνώ ‘διεκδικητικά’ είναι αντικείμενο εκπαιδεύσεων και workshops στα οποία μαθαίνουμε τόσο τις τεχνικές επικοινωνίας όσο και ενισχύουμε τον συναισθηματικό αυτό-έλεγχο που είναι προϋπόθεση για την αποτελεσματική εφαρμογή των τεχνικών. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε στον συνάδελφό μας με σεβασμό όταν μέσα μας είμαστε εξοργισμένοι και τον βρίζουμε!

Δ. Η υγιής διεκδικητικότητα είναι μια στάση ζωής

Πρόσφατα διάβασα ένα άρθρο μιας Ελληνίδας, στέλεχος μεγάλης πολυεθνικής εταιρείας, στο οποίο περιέγραφε το πώς ενώ είναι ιδιαίτερα δημιουργική στη δουλειά της, συνειδητοποιεί πως χρειάζεται να υπενθυμίζει στον εαυτό της πως η ζωή έχει πολλά ακόμα να της δώσει και σε πολλούς άλλους τομείς, στους οποίους ενίοτε λόγω υπερ-εστίασης στη δουλειά μπορεί να αμελούμε.

Δεν είναι μόνο στους άλλους ανθρώπους που χρειάζεται να εκφράζουμε τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας, αλλά και στην ίδια τη ζωή. Πολλές φορές έχουμε όνειρα τα οποία τα βλέπουμε μόνο στον ύπνο μας, αλλά αμελούμε (ή δεν τολμάμε) να τα εκφράσουμε, πόσω μάλλον να τα υλοποιήσουμε. Απλά πράγματα, όπως το να κάνουμε λίγα μαθήματα ντραμς, ή φωτογραφίας, ή να επισκεφθούμε μια τοποθεσία που έχουμε δει σε φωτογραφίες στο desktop μας. Συχνά, δεν είναι η έλλειψη δυνατοτήτων που τα αφήνει ανεκπλήρωτα, όσο η απουσία του να τα εκφράσουμε και να τα διεκδικήσουμε, πρωτίστως από τον εαυτό μας.

Απολογούμαι για τον ίσως πιο ‘ψυχολογικό’ τόνο του συγκεκριμένου άρθρου αλλά η ιδιότητα του επαγγελματία και οι δεξιότητες που καλούμαστε να επιδεικνύουμε στην επαγγελματική μας ζωή έχουν μεγάλη σχέση με εκείνες που μπορούν να κάνουν και τη ζωή μας συνολικά πιο γεμάτη και απολαυστική.

Διεκδικήστε λοιπόν!