ανέλαβε δραση !

ανέλαβε δραση !

Πολλοί αναρωτιούνται ποιο είναι το καλύτερο πρόγραμμα για την ασφάλιση της υγείας τους.

Από κοινού, μπορούμε να διερευνήσουμε ποιες είναι οι δικές σας ανάγκες και να διαμορφώσουμε το κατάλληλο ασφαλιστήριο πρόγραμμα που θα ταιριάζει σε αυτές, σύμφωνα πάντα με την οικονομική σας δυνατότητα. Η προεργασία της ασφάλισης είναι το ήμισυ του παντός.
Απώτερος σκοπός είναι να αποκτήσετε την ιδανικότερη νοσοκομειακή προστασία μέσα από ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο που θα δεσμεύει την ασφαλιστική εταιρεία και θα διασφαλίζει εσάς και τα αγαπημένα σας πρόσωπα.

Συνεπώς στην ερώτηση για το καλύτερο πρόγραμμα υγείας θα απαντήσω:

Το καλύτερο πρόγραμμα υγείας είναι εκείνο που ταιριάζει καλύτερα στις ανάγκες και δυνατότητες του καθενός ταυτόχρονα.»

Γίνε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου από σήμερα διαθέτοντας την ιδανική προστασία για εσένα και τους αγαπημένους σου!

Είναι σίγουρα ένα βήμα και μια νέα αρχή για κάτι θετικό και αισιόδοξο! –

💡

Δώσε προτεραιότητα στα σημαντικά !

γνωρίζετε τα δικαιώματά σας σε σχέση με την αστική ευθύνη;

Στις σύγχρονες κοινωνίες η αστική ευθύνη είναι η «κάλυψη» που προσφέρει ο νόμος για να αποζημιώνεται κανείς από βλάβες, τις οποίες υφίσταται από την αμέλεια τρίτων.

AEFTHINI

 

Η αποκατάσταση της σωματικής βλάβης ή της υλικής ζημιάς είναι στο επίκεντρο αυτού του νομικού όρου που ακούγεται συχνά, ωστόσο λίγοι είναι εκείνοι που γνωρίζουν τόσο τα δικαιώματα όσο και τις υποχρεώσεις που τους προσφέρει.

Σίγουρα θα έχετε προσέξει ότι στα ασφαλιστήρια συμβόλαια υπάρχει ο όρος αστική ευθύνη και η φράση «κάλυψη για ζημιά προς τρίτους».

Όσο κι αν νομίζετε ότι δεν σας αφορούν, κρύβουν όλη την ουσία της ασφάλισης και ταυτόχρονα είναι η ασπίδα σας σε περίπτωση που προκαλέσετε σε κάποιον άλλο μία υλική ή σωματική βλάβη, όπως για παράδειγμα εάν προκαλέσετε κάποιο τροχαίο ατύχημα.

Γι’ αυτό ακριβώς η κάλυψη για αστική ευθύνη είναι υποχρεωτική από το νόμο για τους ιδιοκτήτες αυτοκινήτου. Ουσιαστικά, η αστική ευθύνη εξαρτάται από την ιδιότητα, αλλά και την πράξη του υπαίτιου. Γενικά όμως διαχωρίζεται σε πέντε βασικές κατηγορίες. Δείτε ποια σας αφορά και αποφασίστε πώς θα θωρακιστείτε!

Οι 5 κατηγορίες της αστικής ευθύνης

1. Αστική Ευθύνη για ατύχημα με το αυτοκίνητο

Αυτή την κάλυψη την γνωρίζουν ίσως οι περισσότεροι, καθώς είναι υποχρεωτική για τους κατόχους αυτοκινήτου. Πρόκειται για ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο το οποίο στην ουσία σας καλύπτει απέναντι σε τρίτους σε περίπτωση που προκαλέσετε σωματική βλάβη ή υλική ζημιά.

Μάλιστα, από την 1η Ιανουαρίου 2017 τα ελάχιστα ποσά ασφαλιστικής κάλυψης δεν μπορεί να είναι κατώτερα από τα παρακάτω:

α) 1.220.000 ευρώ ανά θύμα, σε περίπτωση σωματικής βλάβης
β) 1.220.000 ευρώ ανά ατύχημα, ανεξάρτητα από τον αριθμό των θυμάτων, σε περίπτωση υλικής ζημίας

2. Προσωπική ή/και οικογενειακή αστική ευθύνη

Μπορεί στη χώρα μας να μην είναι διαδεδομένη η ασφάλιση για τέτοιου είδους ευθύνες, ωστόσο η κρίση άλλαξε τα δεδομένα. Ένα ασφαλιστήριο για οικογενειακή αστική ευθύνη αφορά στην ιδιωτική ζωή καθενός και περιλαμβάνει ευθύνες που προκύπτουν από τις πράξεις των εξαρτώμενων μελών της οικογένειας. Για παράδειγμα, μπορεί να σας βγάλει από τη δύσκολη θέση για ζημιές που προκύπτουν από τη χρήση ποδηλάτου ή από την ιδιοκτησία κατοικίδιου, ή ακόμα και από την ερασιτεχνική ενασχόληση με οποιοδήποτε άθλημα.

3. Ευθύνη Μελών Διοικητικών Συμβουλίων και Επιχειρήσεων

Μια επιχείρηση μπορεί να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα κατά τη λειτουργία της που έχουν να κάνουν είτε με την υλικοτεχνική υποδομή, τις εγκαταστάσεις, τα προϊόντα που παράγει, το περιβάλλον, ακόμα και τους εργαζόμενούς της. Ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο προνοεί για όλες τις ευθύνες που μπορεί πιθανά προκύψουν από τις πιο μικρές, όπως αυτές που αφορούν στη λειτουργία του χώρου, μέχρι και τις ευθύνες των εργοδοτών. Πλέον υπάρχουν προγράμματα τα οποία καλύπτουν τα ίδια τα στελέχη των επιχειρήσεων, καθώς είναι πολλοί εκείνοι που στρέφονται εναντίον τους θεωρώντας πως οι αποφάσεις που έλαβαν τους επηρέασαν άμεσα.

4. Επαγγελματικές ευθύνες

Αφορά κυρίως στις βλάβες που μπορεί να προκληθούν σε τρίτους και οι οποίες οφείλει κάθε επαγγελματίας, είτε είναι φυσικό είτε νομικό πρόσωπο, να αποκαταστήσει, σύμφωνα με το νόμο. Συνήθως οι οικονομικές αξιώσεις τρίτων σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ υψηλές και με ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο θωρακίζεται κάθε επαγγελματική δραστηριότητα. Εάν είστε γιατρός, λογιστής, δικηγόρος, φαρμακοποιός, πολιτικός μηχανικός ή αρχιτέκτονας, τότε πρέπει να έχετε ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο για να μπορείτε να ανταπεξέλθετε σε τυχόν δικαστικές διαμάχες ή εξωδικαστικούς συμβιβασμούς.

Δείτε παρακάτω κάποιες από τις επαγγελματικές κατηγορίες για τις οποίες η ασφάλιση αστικής ευθύνης είναι υποχρεωτική από το νόμο:

Οι ηλεκτρολόγοι, οι υδραυλικοί, οι τεχνίτες καυστήρων και οι ψυκτικοί, που παρουσιάζονται στον παραπάνω πίνακα, εμπίπτουν  στην αστική ευθύνη των αντίστοιχων κλάδων.
Επιπλέον, η κάλυψη της σχετικής αστικής ευθύνης είναι υποχρεωτική από την ευρωπαϊκή νομοθεσία. Με το Νόμο 3844/2010, η ελληνική νομοθεσία εναρμονίστηκε με την ευρωπαϊκή. Σύμφωνα με το Άρθρο 24, η ασφάλιση αστικής ευθύνης για μια σειρά από τεχνικά και μη επαγγέλματα που παρέχουν υπηρεσίες είναι πλέον υποχρεωτική.

Όμως, οι επαγγελματίες εκτός από τις υποχρεωτικές καλύψεις συχνά χρειάζονται και άλλες επιπλέον καλύψεις προκειμένου να προστατευτούν πλήρως απέναντι σε παν ενδεχόμενο. Για παράδειγμα, ένα ολοκληρωμένο ασφαλιστικό συμβόλαιο για έναν υδραυλικό ή έναν ηλεκτρολόγο θα πρέπει να περιλαμβάνει εκτός από επαγγελματική αστική ευθύνη και γενική αστική ευθύνη λειτουργίας χώρου, κάλυψη για ασφάλιση περιουσίας και νομική προστασία.

5. Εξειδικευμένες ευθύνες

Η επιμέρους νομοθεσία ορίζει πιο ειδικές ευθύνες, όπως είναι οι περιβαλλοντικές, για τις οποίες τα τελευταία χρόνια γίνεται λόγος και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το δόγμα «ο ρυπαίνων πληρώνει» μπορεί να είναι ορθό, είναι όμως πιθανό να σας φέρει, εάν είστε επαγγελματίας, σε δύσκολη οικονομική θέση, αφού δεν θα πληρώσετε μόνο πρόστιμο, αλλά θα χρειαστεί να αποκαταστήσετε και τη ζημιά, η οποία προκλήθηκε στο περιβάλλον, εάν η εταιρεία σας αποδειχθεί υπαίτια.

Όπως διαπιστώνετε, η αστική ευθύνη είναι ένας σημαντικός ρυθμιστικός παράγοντας του τρόπου ζωής στις σύγχρονες κοινωνίες, γι’ αυτό και ο μόνος τρόπος να προνοήσει κανείς είναι ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο, ώστε να προστατεύσει τόσο την προσωπική όσο και την επαγγελματική του ζωή έναντι τρίτων.

Σίγουρα το κόστος είναι μικρό σε σχέση με τα οφέλη και τις ευθύνες που θα χρειαστεί να αναλάβετε σε μια τέτοια περίπτωση. Ενημερωθείτε σήμερα για τα διαθέσιμα ασφαλιστήρια αστικής ευθύνης  και εξασφαλίστε ολοκληρωμένη κάλυψη!

περισσότερα :

 

Η αποταμίευση χρημάτων είναι αποκλειστικά θέμα συνήθειας !

Το να συμβουλεύεις κάποιον πώς να αποταμιεύει χρήματα, χωρίς να περιγράφεις τον τρόπο, είναι σαν να ζωγραφίζεις ένα άλογο και να γράφεις από κάτω: «Αυτό είναι ένα άλογο».

Είναι προφανές σε όλους ότι η αποταμίευση είναι ένα από τα απαραίτητα της επιτυχίας, αλλά το μεγάλο ερώτημα της πλειονότητας εκείνων που δεν αποταμιεύουν είναι:

«Πώς μπορώ να το κάνω;»

Η αποταμίευση χρημάτων είναι αποκλειστικά θέμα συνήθειας. Για τον λόγο αυτόν, το μάθημα ξεκινά με μια μικρή ανάλυση του Νόμου της Συνήθειας.

Είναι κυριολεκτικά αλήθεια ότι ο άνθρωπος, μέσω του Νόμου της Συνήθειας, διαμορφώνει την προσωπικότητά του. Μέσω της επανάληψης, κάθε πράξη που θα γίνει μερικές φορές, γίνεται συνήθεια. Ο νους δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα σύμπλεγμα κινητήριων δυνάμεων που γεννιούνται από τις καθημερινές μας συνήθειες.

Όταν μια συνήθεια καθηλωθεί εκούσια στον νου, ωθεί σε δράση. Για παράδειγμα, εάν ακολουθήσεις μια συγκεκριμένη διαδρομή προς την καθημερινή σου εργασία, ή κάπου αλλού όπου πηγαίνεις συχνά, πολύ σύντομα η συνήθεια έχει διαμορφωθεί και ο νους σου θα σε οδηγήσει στον προορισμό σου χωρίς καμία σκέψη από μέρους σου. Ακόμα περισσότερο, εάν ξεκινήσεις προς έναν άλλον προορισμό και εάν δεν έχεις διαρκώς κατά νου την αλλαγή διαδρομής, θα βρεθείς να ακολουθείς την ίδια παλιά διαδρομή.

Όσοι κάνουν δημόσιες ομιλίες ανακάλυψαν ότι η αφήγηση ξανά και ξανά μιας εντελώς φανταστικής ιστορίας, φέρνει στο παιχνίδι τον Νόμο της Συνήθειας και πολύ σύντομα ξεχνάνε εάν η ιστορία είναι αληθινή ή όχι.

ΤΟΙΧΟΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥ ΧΤΙΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΗΘΕΙΑ

Εκατομμύρια άνθρωποι βιώνουν φτώχεια και ανέχεια, επειδή έκαναν καταστροφική χρήση του Νόμου της Συνήθειας. Μην καταλαβαίνοντας ούτε τον Νόμο της Συνήθειας, ούτε τον Νόμο της Έλξης, μέσω του οποίου τα «όμοια έλκουν τα όμοια», όσοι παραμένουν στη φτώχεια σπανίως συνειδητοποιούν ότι είναι εκεί που είναι εξαιτίας των δικών τους πράξεων.

Προσήλωσε στον νου σου τη σκέψη ότι η ικανότητά σου είναι περιορισμένη στο να κερδίζεις ένα συγκεκριμένο εισόδημα και ουδέποτε θα κερδίσεις περισσότερα, επειδή ο νόμος της συνήθειας θα στήνει συγκεκριμένο περιορισμό του εισοδήματος που μπορείς να κερδίσεις. Ο υποσυνείδητος νους θα αποδεχτεί τον περιορισμό και πολύ σύντομα θα «ολισθήσεις», ώσπου τελικά θα περιχαρακωθείς τόσο πολύ από τον ΦΟΒΟ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ (έναν από τους έξι βασικούς φόβους), που η ευκαιρία δεν θα σου χτυπάει πια την πόρτα, η καταδίκη σου θα σφραγιστεί και η μοίρα σου θα αποφασιστεί.

Η ανάπτυξη της Συνήθειας της Αποταμίευσης δεν σημαίνει να περιορίσεις την ικανότητα «κερδοφορίας» σου. Σημαίνει ακριβώς το αντίθετο: ότι θα εφαρμόσεις τον νόμο αυτόν, ώστε, όχι μόνο να διατηρήσεις όσα κερδίζεις με συστηματικό τρόπο, αλλά και να σε βάλει στον δρόμο για μεγαλύτερες ευκαιρίες και να σου δώσει το όραμα, την αυτοπεποίθηση, τη φαντασία, τον ενθουσιασμό, την πρωτοβουλία και την ηγεσία να αυξήσεις την «κερδοφορία» σου.

Δηλώνοντας διαφορετικά αυτόν τον μεγάλο νόμο, όταν κατανοήσεις εις βάθος τον Νόμο της Συνήθειας μπορείς να διασφαλίσεις την επιτυχία στο μεγάλο παιχνίδι τού να βγάζεις χρήματα, βάζοντας αντιτιθέμενα μέρη ή συμφέροντα να τσακώνονται.

 

Η Συνήθεια της Αποταμίευσης

Προχωράς ως εξής:

Πρώτον: μέσω του Νόμου του Συγκεκριμένου Κύριου Σκοπού, καταστρώνεις νοερά μια ακριβή, συγκεκριμένη περιγραφή εκείνου που θέλεις, συμπεριλαμβανομένου του ποσού των χρημάτων που θέλεις να κερδίσεις. Ο υποσυνείδητος νους παίρνει την εικόνα που έχεις δημιουργήσει και τη χρησιμοποιεί ως σχέδιο, ως οδικό χάρτη, με τον οποίο καλουπώνει τις σκέψεις και τις πράξεις σε πρακτικά πλάνα, ώστε να επιτευχθεί ο στόχος του Κύριου Σκοπού σου. Μέσω του Νόμου της Συνήθειας κρατάς το αντικείμενο του Συγκεκριμένου, Κύριου Σκοπού προσηλωμένο στον νου σου (με τρόπο που περιγράψαμε στο Δεύτερο Μάθημα), ώσπου να ριζώσει εκεί σταθερά και ακλόνητα. Αυτή η πρακτική θα καταστρέψει τη συνείδηση της φτώχειας και θα στήσει στη θέση της τη συνείδηση της ευμάρειας.

Στην πραγματικότητα, θα αρχίσεις να ΑΠΑΙΤΕΙΣ την ευμάρεια, θα αρχίσεις να την περιμένεις, θα αρχίσεις να ετοιμάζεσαι για να τη λάβεις και να τη χρησιμοποιήσεις με σύνεση, στρώνοντας έτσι τον δρόμο για την ανάπτυξη της Συνήθειας της Αποταμίευσης.

Δεύτερον: έχοντας με τον τρόπο αυτόν αυξήσει την κερδοφόρο δύναμή σου θα κάνεις περαιτέρω χρήση του Νόμου της Συνήθειας στη γραπτή σου δήλωση για τον Συγκεκριμένο, Κύριο Σκοπό, ώστε να αποταμιεύεις ένα ορισμένο ποσό των χρημάτων που κερδίζεις.

Συνεπώς, όσο τα κέρδη σου αυξάνονται, οι αποταμιεύσεις σου θα αυξάνονται και αυτές αναλογικά.

Από τη μία παροτρύνοντας διαρκώς τον εαυτό σου και απαιτώντας του αυξημένη κερδοφορία, ενώ από την άλλη αποταμιεύοντας συστηματικά ένα συγκεκριμένο ποσό του εισοδήματός σου, σύντομα θα φτάσεις στο σημείο να έχεις εξαλείψει από τον νου σου κάθε φανταστικό περιορισμό. Και τότε θα έχεις μπει για τα καλά στον δρόμο προς την οικονομική ανεξαρτησία.

Τίποτα δεν είναι πρακτικότερο ή ευκολότερο απ’ αυτό !

http://thelawofsuccesspublishing.gr/2017/01/05/i-sinithia-tis-apotamieusis

Πού αφιερώνετε την ενέργειά σας;

Πολλές φορές γίνεται λόγος για τη σωστή διαχείριση του χρόνου στην εργασιακή καθημερινότητά μας και όχι μόνο. Eίναι, όμως, αυτό το ζητούμενο για να είμαστε αποδοτικοί, παραγωγικοί και δημιουργικοί;

Το «time management» είναι ένας όρος που συχνά συναντάται στους εργασιακούς χώρους και απασχολεί κάθε εργαζόμενο που μεριμνά έτσι ώστε να είναι τόσο αποδοτικός όσο και παραγωγικός. Οι εταιρείες από την πλευρά τους διοργανώνουν σεμινάρια προκειμένου να καθοδηγήσουν τα στελέχη τους στο πώς θα αξιοποιούν και θα διαχειρίζονται τον χρόνο τους με τον βέλτιστο δυνατό τρόπο. Βέβαια, η διαχείριση του χρόνου προϋποθέτει ότι οι αρμοδιότητες και τα projects είναι κατανεμημένα με τέτοιο τρόπο που είναι λειτουργικός και δεν υπερβαίνει τα όρια του φόρτου εργασίας για έναν άνθρωπο ή/και μια ομάδα.

Αναμφίβολα, οι προθεσμίες που έχουμε όλοι, οι αλλαγές που προκύπτουν τελευταία στιγμή, ακόμα και η ίδια η τεχνολογία που θέτει νέους κανόνες, είναι παράγοντες που δημιουργούν πίεση και επηρεάζουν τον διαθέσιμο χρόνο μας. Ενίοτε αποτελεί πρόκληση να καταφέρουμε να διεκπεραιώσουμε τα μέγιστα, μέσα σε ένα τυπικό εργασιακό 8ωρο αλλά πολύ περισσότερο μέσα σε ένα 24ωρο λαμβάνοντας υπόψη και τα δεδομένα της προσωπικής μας ζωής.

Από την άλλη, όμως, πόσες φορές έχουμε διαχειριστεί τον χρόνο μας όσο πιο σωστά μπορούμε, αλλά παρόλα αυτά στο τέλος της ημέρας, νιώθουμε ότι δεν έχουμε επιτύχει αυτό που θέλουμε ή έχουμε κληθεί να φέρουμε εις πέρας; Υπάρχουν φορές που μπορεί να εργαζόμαστε χωρίς διαλείμματα και πλήρως αφοσιωμένοι σε ό,τι κάνουμε αλλά να μην έχουμε δημιουργήσει προστιθεμένη αξία. Στον αντίποδα, υπάρχουν και εκείνες οι φορές που σε πιο σύντομο χρονικό διάστημα, είμαστε πιο δημιουργικοί και παραγωγικοί, δημιουργώντας την πολυπόθητη αξία τόσο για εμάς όσο και για τον οργανισμό μας. Πού έγκειται άραγε η διαφορά και γιατί συμβαίνει αυτό λαμβάνοντας υπόψη ότι κάνουμε σωστή διαχείριση του χρόνου μας;

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΥ

Μήπως τελικά το κλειδί που οδηγεί στη μέγιστη απόδοση και δημιουργία αξίας είναι η ενέργεια και όχι ο χρόνος; Η φυσική, σωματική, πνευματική, συναισθηματική ενέργεια είναι το θεμελιώδες νόμισμα της αξίας και οφείλουμε να μεριμνήσουμε ως προς τη βελτιστοποίησή της. Πολύ περισσότερο όταν τα αλλεπάλληλα meetings οδηγούν σε «εξουθένωση» πριν το αντιληφθούμε και οι εργασιακές απαιτήσεις μας «αποπροσανατολίζουν». Σκεφτείτε λοιπόν ποια θα είναι τα οφέλη που θα προκύψουν αν καταφέρετε να συνδυάσετε την ενέργεια και τον χρόνο σας όσο πιο αποτελεσματικά θα μπορούσατε.

Αν προσπαθήσουμε να ορίσουμε (με σκοπό να διαχωρίσουμε) αυτές τις δύο έννοιες -ενέργεια και χρόνος- που αποτελούν όψεις του ίδιου νομίσματος, θα λέγαμε ότι η διαχείριση χρόνου αναφέρεται στον πόσο χρόνο αφιερώνουμε ή έχουμε μέσα στην ημέρα για συναντήσεις με εσωτερικούς και εξωτερικούς πελάτες, προγραμματισμό γευμάτων, προσωπικές δραστηριότητες, χρόνο μετακίνησης από και προς την εργασία μας κ.ά. Ταυτόχρονα, η διαχείριση της προσωπικής μας ενέργειας αφορά στο να γνωρίζουμε πόσα ψυχικά και σωματικά αποθέματα έχουμε έτσι ώστε να πραγματοποιήσουμε όλες μας τις προγραμματισμένες δραστηριότητες που έχουμε χρονικά ορίσει. Με αυτόν τον τρόπο, γίνεται αντιληπτό ότι όταν γίνεται λόγος για διαχείριση χρόνου, δεν μπορεί να «μείνει στο περιθώριο» η δύναμη της ενέργειας και να μην ληφθεί υπόψη η συναισθηματική πλευρά των καταστάσεων.

ΠΩΣ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΜΑΣ

Άρθρο στο Forbes θίγει το ζήτημα της διαχείρισης της προσωπικής μας ενέργειας αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι τα άτομα οφείλουν να συνειδητοποιήσουν τις δικές τους ροές ενέργειας αλλά και τις αντίστοιχες επιρροές που δέχονται, σε συνάρτηση πάντα με το έργο τους, και να βρουν τα δικά τους εργαλεία και τεχνικές για να «επαναφορτίζουν». Σε αυτή τη βάση, σύμφωνα με τις απόψεις μελών του Forbes Coaches Council, είναι σημαντικό να:

Δημιουργήσουμε χρόνο για εμάς στο καθημερινό μας πρόγραμμα. Σίγουρα δεν δαπανούμε ισότιμα τον χρόνο μας στα εργασιακά μας καθήκοντα, ούτε είμαστε κάθε φορά δημιουργικοί και καινοτόμοι σε ό,τι παράγουμε. Προκειμένου λοιπόν να προάγουμε την καινοτομία, θα ήταν ωφέλιμο να προσπαθούμε να «δημιουργούμε» ή καλύτερα να προστατεύουμε τον χρόνο μας (ακόμα και αν πρόκειται για 5 λεπτά), έτσι ώστε να δίνουμε τη δυνατότητα σε εμάς τους ίδιους να «επαναφορτίζουμε» την ενέργειά μας. Αυτό απαιτεί από την πλευρά μας, να κάνουμε ένα βήμα πίσω έτσι ώστε να αξιολογήσουμε τα «χρονικά κενά» που έχουμε στο καθημερινό μας πρόγραμμα και να μπορέσουμε να τα αφιερώσουμε σε ό,τι προκαλεί την περιέργειά μας και ανοίγει τους ορίζοντές μας δίνοντας την θετική μας ενέργεια και αισιοδοξία.

Παρατηρήσουμε – ίσως και καταγράψουμε – τις σκέψεις μας. Το ζητούμενο είναι να (ανα)γνωρίσουμε τη δική μας ενέργεια. Πολλές φορές παρατηρούμε πώς κινούνται στον χώρο και συμπεριφέρονται οι άλλοι άνθρωποι, οι συνάδελφοί μας στην προκειμένη περίπτωση. Αυτό όμως αφαιρεί από εμάς την ευκαιρία να παρατηρήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό και αν χρειαστεί, να τοποθετηθούμε εκ νέου. Η δράση προκαλεί αντίδραση, όμως, και αυτό σημαίνει ότι οφείλουμε να είμαστε ανοιχτοί σε νέες, θετικές προκλήσεις έτσι ώστε να έχουμε αυτό που επιθυμούμε και να καταφέρουμε να δώσουμε την ενέργειά μας με τον βέλτιστο τρόπο.

Ιεραρχήσουμε τα projects μας. Μία από τις συμβουλές για «σωστό» time management, είναι να διεκπαιραιώνουμε τα tasks εκείνα που μας δυσκολεύουν πρώτα και απαιτούν από εμάς περισσότερη προσπάθεια. Αυτό όμως συμβάλει και στην καλύτερη διαχείριση της ενέργειά μας καθώς μετά την ολοκλήρωσή τους, νιώθουμε λιγότερο αγχωμένοι και έχουμε τη διάθεση να ασχοληθούμε με δραστηριότητες όπως να απαντήσουμε σε emails, να ορίσουμε τις συναντήσεις μας κ.ά χωρίς να είμαστε υποσυνείδητα επιφορτισμένοι «με όλα αυτά που πρέπει να γίνουν».

Κατανοήσουμε ότι τα δυνατά μας σημεία μπορεί να αποτελέσουν τροχοπέδη. Σαφώς είναι σημαντικό ο καθένας να γνωρίζει τα δυνατά του σημεία. Υπάρχουν όμως φορές που η εν λόγω γνώση, δύναται να οδηγήσει σε «αγκίστρωση» σε αυτά τα χαρακτηριστικά μας. Για παράδειγμα, εάν κάποιος είναι detail-oriented, σημαίνει ότι αποδίδει σε ό,τι σχετίζεται με ανάλυση και έρευνα. Από την άλλη, όμως, μπορεί να χάσει την «μεγάλη εικόνα» και να λειτουργεί μυωπικά αφιερώνοντας τον χρόνο του σε ένα project. Για αυτό και είναι εξίσου σημαντικό να μπορεί ο καθένας να αξιοποιεί τα δυνατά του σημεία με γνώμονα το «μέτρον άριστον».

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΣΑΣ;

Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι ο φυσικός αλλά και ο συναισθηματικός χώρος μεταξύ του εαυτού μας και των άλλων ανθρώπων αποτελεί το όριό μας. Το σημείο εκείνο δηλαδή που προστατεύει την ατομικότητα και τη μοναδικότητα του κάθε ατόμου επιτρέποντας στο ίδιο να αναπτύσσεται λαμβάνοντας υπόψη τις δικές του ανάγκες και επιθυμίες. Η θέσπιση των ορίων, όμως, καλλιεργεί -ακόμα και αν δεν το αντιλαμβανόμαστε εξαρχής- υγιείς και εποικοδομητικές σχέσεις. Στον εργασιακό χώρο είναι εξίσου σημαντικό να βάζουμε τα όριά μας και να δεχόμαστε εκείνα των συναδέλφων μας. Με αυτό τον τρόπο δείχνουμε ότι σεβόμαστε τόσο εμάς όσο και όλους όσοι συνεργαζόμαστε. Παράλληλα, προφυλάσσουμε τον εαυτό μας και δεν δαπανούμε την ενέργειά μας (συναισθηματική, πνευματική). Πόσες φορές άλλωστε δεν έχουμε αγχωθεί αναλαμβάνοντας projects που δεν άπτονται των αρμοδιοτήτων μας ή δεν έχουμε θυμώσει με τον συνάδελφό μας επειδή δεν βάλαμε το δικό μας όριο; Με άμεσο αποτέλεσμα να επηρεάζεται η δική μας αποδοτικότητα παρότι στη διαχείριση χρόνου… «διαπρέπουμε».

Διερευνήστε, λοιπόν, πώς η ίδια η πίεση του χρόνου αλλά και τα όρια που θέτετε μπορούν να επιδρούν σε κάθε έκφανση της ενέργειάς σας και αποκτήστε όσο το δυνατόν πιο σφαιρική γνώση γύρω από το τι σας συμβαίνει έτσι ώστε να επαναπροσδιορίστε το σημείο εστίασής σας. Ο συνδυασμός της διαχείρισης της ενέργειας, του χρόνου και των ορίων με στόχο τη διατήρηση της σωματικής και πνευματικής αντοχής είναι εκείνος που θα οδηγήσει σε αύξηση της παραγωγικότητας και στην «απελευθέρωση» της δημιουργικότητας

http://www.hrpro.gr/default.asp?pid=9&la=1&cID=4&arId=7782.

Δεν ζούμε, τρέχουμε

«Δεν ζούμε, τρέχουμε. Όλο τρέχουμε …. κάτι να προλάβουμε, κάτι να κάνουμε, κάποιον να δούμε, κάτι να πληρώσουμε, κάτι να ακούσουμε, κάτι να μάθουμε, κάτι να διαβάσουμε, κάτι.

Απ’ τη στιγμή που ανοίγουμε τα μάτια μας μέχρι να τα κλείσουμε, τρέχουμε. Ακόμα και τις στιγμές που ξεκουραζόμαστε, ακόμα και στον ελεύθερο χρόνο μας, ακόμα και τότε κάτι πρέπει να κάνουμε.

«Τι κάνεις;». «Τίποτα» (αυτή είναι η πιο ανησυχητική απάντηση).

«Τι κάνεις;». «Τρέχω»(αυτή είναι η πιο συνηθισμένη απάντηση).

Αν μείνεις για μια ώρα χωρίς να κάνεις τίποτα, απλώς κοιτώντας τον τοίχο ή το δέντρο απέναντι, αισθάνεσαι ενοχές. Αν σε δουν να μένεις έτσι για μια ώρα, χωρίς να κάνεις τίποτα, απλώς κοιτώντας τον τοίχο ή το δέντρο απέναντι, θα σου προτείνουν »αντικαταθλιπτικά».

Γιατί πέρα από τις δουλειές που πρέπει να κάνεις, πέρα από τα καθήκοντα σου, θα μπορούσες να αξιοποιήσεις αυτή την ώρα, διαβάζοντας, ακούγοντας μουσική, κάνοντας γυμναστική -αντί να χάνεις το χρόνο σου. Λες και η ώρα του ρεμβασμού είναι χαμένη ζωή. Λες και η υπόλοιπη ζωή, όπου όλο τρέχουμε κάτι να προλάβουμε, είναι κερδισμένη ζωή.

Ακόμα και τα παιδιά μας τα γαλουχούμε με το ιδανικό της άοκνης προσπάθειας. Ερεθίσματα, ακόμα περισσότερα ερεθίσματα, καταιγισμός ερεθισμάτων από την κούνια, μην τυχόν και δεν ακούσει Μότσαρτ, μην τυχόν και δεν μιλήσει ως τα δύο, και περισσότερα ερεθίσματα μετά, και παιχνίδια εκπαιδευτικά και διάβασμα και μουσική προπαιδεία και εξωσχολικές δραστηριότητες και εποικοδομητικό παιχνίδι (λες και το παιχνίδι μπορεί να είναι κάτι άλλο) και dvd και τάμπλετ και κολυμβητήριο και δύο ξένες γλώσσες από νωρίς (γιατί τότε μαθαίνουν πιο εύκολα), τα παιδιά μας τρέχουν πίσω μας κι αυτά.

Τρέχουμε εμείς, τρέχουν και τα παιδιά μας. Πρέπει πάντα να κάνεις κάτι, να μην «χάνεις τον καιρό σου», να μη σπαταλάς τον καιρό σου. Όμως αυτή η άδεια ώρα είναι ανάγκη του ανθρώπου. Όταν αφήνουμε τον νου μας να αδειάσει, τότε πλησιάζουμε περισσότερο τον πυρήνα μας.
Γιατί όλα όσα μάθαμε κι όλα όσα μαθαίνουμε, όλα όσα κάνουμε και όλα όσα τρέχουμε να προλάβουμε (all that you give, all that you deal, all that you buy -beg, borrow or steal), είναι ενδύματα του νου και όταν τον νου τον βαρυφορτώνεις τότε αυτός, αναπόφευκτα κάποια στιγμή, καταρρέει.

Οι ψυχικές ασθένειες είναι η πανδημία του σύγχρονου πολιτισμού. Κατάθλιψη, ψυχαναγκασμοί, φοβίες και κυρίως άγχος. Γιατί τρέχουμε.

Τρέχουμε να προλάβουμε τη ζωή και δεν καταλαβαίνουμε ότι η ζωή έχει μείνει πίσω.

Αυτό που κυνηγάμε είναι η fata-morgana των προσδοκιών που πρέπει να έχουμε. Γιατί πρέπει να είμαστε επιτυχημένοι, πρέπει να έχουμε περισσότερα λεφτά, πρέπει να είμαστε καλλιεργημένοι-έξυπνοι-όμορφοι-γυμνασμένοι-αδύνατοι-χαρούμενοι-ευτυχισμένοι, πρέπει να έχουμε τα πιο έξυπνα παιδιά, και πρέπει να ξεπεράσουμε τους άλλους, να έχουμε περισσότερα λεφτά από τους άλλους, να είμαστε πιο καλλιεργημένοι-έξυπνοι-όμορφοι-γυμνασμένοι-αδύνατοι-χαρούμενοι-ευτυχισμένοι από τους άλλους…

Πρέπει να κάνουμε, πρέπει να είμαστε, πρέπει να έχουμε κάτι παραπάνω και κάτι παραπάνω και όλο τρέχουμε για να το έχουμε και όλο πασχίζουμε για να πετύχουμε αυτό το κάτι παραπάνω, αυτό το μεγάλο, και τελικά έρχεται μια στιγμή όπου καταλαβαίνεις ότι έχασες εκείνο το μικρό και «λίγο παρακάτω» που είχες. Δεν απόλαυσες το σώμα σου και την νεότητα σου, γιατί πάντα ήθελες να είσαι πιο αδύνατος/η, πιο όμορφος/η, πιο sexy, πιο Μπραντ Πητ/Αντζελίνα Τζολί.

Όταν όμως είσαι ογδόντα χρονών και κοιτάς τις φωτογραφίες της νεότητας καταλαβαίνεις ότι ήσουν πιο όμορφος/η απ” όσο πίστευες τότε. Δεν απόλαυσες τον σύντροφο σου, γιατί διαρκώς γκρίνιαζε και δεν έβγαζε αρκετά λεφτά, και δεν ήταν αρκετά ρομαντικός-όμορφος-ερωτικός και γιατί δεν πρόλαβες να ασχοληθείς μαζί του, είχατε το τρέξιμο.
Αλλά στα ογδόντα, όταν πια δεν θα τον έχεις δίπλα σου, νοσταλγείς τη γκρίνια του και τα ελαττώματα του και εκείνον τον χαζό τρόπο που σου έλεγε: «Ε, ναι, σ’αγαπώ. Πάλι τα ίδια θα λέμε;»

Δεν απόλαυσες τα παιδιά σου, γιατί έπρεπε να τα στείλεις στον παιδικό σταθμό ώστε να μπορείς να τρέχεις για να τους προσφέρεις τα πάντα και έπρεπε να τα προετοιμάσεις για το νηπιαγωγείο, να τα στείλεις διαβασμένα στο δημοτικό, να τα στείλεις να μάθουν αγγλικά-γαλλικά-μουσική-θέατρο-μπαλέτο-υπολογιστές, και έπρεπε να διαβάζουν όλη μέρα για να περάσουν στο πανεπιστήμιο και μετά έφυγαν από το σπίτι πριν να το καταλάβεις.

Και στα ογδόντα σου, κοιτάς τις φωτογραφίες των παιδιών σου και καταλαβαίνεις ότι δεν πρόλαβες να τα αγκαλιάσεις όσο ήθελες, δεν πρόλαβες να παίξεις μαζί τους, γιατί έπρεπε να τρέχεις και έπρεπε να τρέχουν κι εκείνα.

Κοιτάς πίσω και καταλαβαίνεις ότι δεν πρόλαβες τίποτα. Ούτε τους φίλους σου να δεις, ούτε τους γονείς σου να καταλάβεις, ούτε έρωτες να ζήσεις, ούτε να χορέψεις, ούτε να κάνεις αυτά που θεωρούσες σημαντικά όταν ήσουν παιδί. Κι αυτό σου φαίνεται παράξενο.

Όλο έτρεχες κι όμως δεν πρόλαβες. Γιατί έτρεχες τότε; Για να πληρώσεις όλους τους λογαριασμούς; Μα ακόμα χρωστάς και νέοι λογαριασμοί έρχονται κάθε μέρα. Και καταλαβαίνεις ότι έτρεχες για να επιβιώσεις.

Λυπάμαι που στο λέω, αλλά τώρα, στα ογδόντα, δεν έχεις χρόνο για τύψεις. Πάρε μια βαθιά ανάσα και άδειασε τον νου σου. Μην τρέχεις πια. Στάσου! Κι αν δεν είσαι ογδόντα, αν έχεις μικρά παιδιά, πιάστα απ’ το χέρι, αγκάλιασέ τα, παίξε μαζί τους.

Τόσο γρήγορα, πριν να το καταλάβεις, δεν θα θέλουν να τα κρατάς απ’ το χέρι, δεν θα είναι παιδιά. Στάσου!

Πάρε μια ανάσα.

«Η μοναξιά του δρομέα μεγάλων αποστάσεων» είναι ένα διήγημα του Άλαν Σίλιτοου. Έγινε ταινία από τον Τόνι Ρίτσαρντσον, το 1962 και τραγούδι από τους Iron Maiden.

www.awakengr.com